اول اینکه فوتبال درعمل با فوتبال پای تخته سیاه تفاوتی دارد معادل تفاوت زمین تا آسمان. لذا هرگز فردی که فوتبال را تنها پای تخته سیاه و روی کاغذ تجربه کرده و کوچکترین تجربه مربیگری حرفه ای را در کارنامه خود ندارد هرگز نباید به خود این اجازه را بدهد که بر عملکرد یک سرمربی حرفه ای که خود فوتبالیست بزرگی بوده و از جمله مفاخر فوتبال ایران محسوب می گردد و حتی از تجربه حضور در جام جهانی نیز برخوردار می باشد اظهار نظر کند. چه رسد به اینکه نسبت به وی انتقاد تخریبی نماید.

دوم اینکه این جناب اگر تنها ذره ای با مربیگری حرفه ای و نشستن بر روی نیمکت آشنائی داشت، حتما از اصول روانشناسی نیز آگاهی داشت و قانون کنش و واکنش را نیز می دانست و متوجه می شد که همیشه لبخند حکایت از رضایت ندارد. لبخند تلخی هم که بعد از گل زنی استقلال به تیم پاس بر لبان مدیر روستا نقش بست قطعا حکایت از نارضایتی وی نسبت به عملکرد بازیکنانش داشت. وگرنه هر انسان عاقلی می تواند به راحتی این موضوع را بفهمد که هیچ مربی ای بعد از گل خوردن تیمش خوشحال نمی شود و واکنش خوشحالی نشان نمی دهد.

لذا مصرانه و صمیمانه از این قبیل از آقایان منتقدان می خواهیم که در دیدگاه های خود تجدید نظر به عمل آورند.