وقتی شماره نهم نشریه بانگ بدسم رسید با نگاهی گذرا به تیتر های روی جلد این مجله توجهم به این تیتر جلب شد « غریبه هایی که بهتر از خودی ها بودند » صفحه مطلب مورد نظر را پیش روی خود گشودم و دیدم همچین هم صحبت از غریبه ها نیست بلکه صحبت از بگوویچ با تجربه خودمان است . اول فکر کردم مثل سایر نشریات بخاطر موفقیت وینگو در پاس همدان یک تعریف خشک و خالی از وی کرده اند اما با خواندن مطلب فهمیدم که تفاوت عمده ای با سایر مطالب دارد .

این نشریه تأثیر واقعی بگوویچ را در فوتبال ایران تشریح کرده است و او را در زمینه رشد فوتیال ایران حتی از برخی مربیان داخلی نیز دلسوز تر و بهتر معرفی می کند شاید اگر خود مطلب را بخوانید واقعیت بیشتر و بهتر برای شما آشکار می گردد : البته ما از ارائه مقدمه بحث خودداری کرده ایم و یکراست به سراغ اصل مطلب رفته ایم :

« .پیش از آن که بحث داغ شود بگذارید حسابمان را همین اول کاری روشن کنیم . ما با وینگوبگوویچ هیچ رفاقتی نداریم و هیچ گاه از سه چهر متری هم یکدیگر را ملاقات نکرده ایم . فقط با مترجم بزرگوار ایشان سلام و علیک داریم این مترجم شرافتمند خانواده دار ما ر ا استاد می خواند و ما بارها از او خواهش کرده ایم بیش از آن چیزی که ظرفیت ماست ، بارمان نکنند . چون لبریز می شویم و دسته گل به آب می دهیم .

روزی که سید بزرگو ار و جلیل القدر کاظم اولیایی ما مورد مشاوره قرار داد و گفت نظرت را راجع به مربی در پاس همدان بیان کن گفتیم بهترین انتخاب ممکن را انجام داده است . گفتیم بگوویچ از آن دسته مربیانی است که بهانه جویی نمی کند و در مواقع نا کامی آسمان را به ریسمان نمی بافد . مرد و مردانه اشتباهاتش را گردن می گیرد . اشاره کردم با اوضاعی که پاس در پیش دارد و پیشکسوتان این تیم از یک سو و بازیکنان از سوی دیگر جبهه باز کرده اند . فقط بگوویچ می تواند کار کند .

بگوویچ به همدان رفت و یک مشت جوان گمنام و با انگیزه را زیر نظر گرفت بی توجه به موانعی که پیشکسوتان این تیم می تراشیدند ، از سنگ اندازی بازیکنان نامدار اما ترسوی تیم ترسی به دل راه نداد و اجازه داد باشگاه هر تصمیمی که دوست دارد بگیرد . او خنده اش گرفته بود که چطور بازیکنان روستایی پاس .، شهر تاریخی همدان را کوچک و بد آب و هوا می دانستند و مایل به آمدن به این شهر نبودند . در صورتی که شناسنامه شان نشان می داد در عصر موشک و جت هنوز باید هفت هشت ساعت با قاطر راه بیایند بلکه از زادگاهشان به جاده آسفالته برسند . خنده دار تر از عملکرد بازیکنان پاس رفتار پیشکسوتان این تیم بود . همان هایی که در پنج سال اخیر در هیچ مسابقه ای با نام پاس شرکت نجسته و در قبال یک دست گرمکن یا یک سکه و یا یک اجاق رومیزی پیراهن هایی غیر از رنگ سبز پوشیده بودند . اما می گفتند به این خاطر که عمری برای سر افرازی باشگاه پاس زحمت کشیده اند نمی توانند شاهد انتقال این تیم به همدان باشند .

بودن سید کاظم اولیایی بر راس تیم پاس همه مشکلات را زدود . او اجازه داد بازیکنان تازه اسم در کرده این تیم به هر تیمی که مایل هستند بپیوندند .

سپس چند بازیکن این تیم را نقره داغ کرد تا با تلاش و کوشش بگوویچ سبز پوشان دیار الوند به مقامی درخور تحسین نایل آیند .

صحبت از بگوویچ بود ، مربی کار بلد کرووات . مربی کار کشته ای که در حضور سوم ایران در جام جهانی سهمی عمده دارد . مربی اهل عملی که اجازه داد از تیم در کورس قهرمانی فولاد خوزستان 7 بازیکن در اردوی تیم ملی حضور یابد تا برانکو ایوانکویچ دستش برای رقابت ملی خالی نباشد .

هر کس دیگری به جای بگوویچ بود بهانه جویی می کرد و اجازه نمی داد بازیکنان ملی اش تیم باشگاهی را تنها گذاشته به اردوی ملی اضافه شوند . ولی بگوویچ چنین سعه صدری به خرج داد . تاریخ فوتبال ایران هرگز این گذشت و فداکاری را از یاد نخواهد برد .

بگوویچ پیش از آن نیز کار های بزرگی صورت داده بود . وقتی گفتند یحیی گل محمدی تمام شده و نمی تواند در تیم قرمز پوش تهرانی مثمر ثمر باشد ، بگوویچ او را به تیم خود خواند و کاری کرد که گل محمدی تبدیل به یکی از بزرگان ایران شود.

بزرگی که به قهرمانی جام برتر دست یافت و ستون استوار تیم ملی در بزرگترین رقابت های جهان شد . اگر بیاد بیاوریم که گل تیم ملی با ضربه همین بازیکن درون دروازه تیم چهرم جهان نشسته است ، آن گاه به نقش بگوویچ در تحول گل محمدی بیشتر واقف می شویم و او را یکی از خادمین فوتبال ایران می دانیم .

ببینیم با همین خدمتگزار فوتبال ایران چه کردند . وقتی او به سمت سزمربی تیم ملی امید  انتخاب شد تمام تیم ها از دادن بازکن به او خودداری نمودند . لذا تیم ملی امید با هشت باریکن تمرین می کرد . در کجای دنیا سرمربی که هشت بازیکن دارد می تواند موفق شود و به عناوین بزرگ و قاره ای دست بیابد ؟

همین چند وقت پیش مسئول تیم فولاد سپاهان به خاطر حضور این تیم در رقابت های باشگاهی آسیا از دادن هادی عقیلی به تیم ملی خودداری کرد ، مطبوعات و رسانه ها چنان قشقرقی به پا کردند که نگو . اما همین دایه های مهربان تر از مادر در مسئولیت بگوویچ روزه سکوت گرفتند تا مربی کار بلد کرووات به خاطر نداشتن بازیکن نتواند کار های تاکتیکی از راه ببرد و کار به ناکامی بکشد .

از سابقه بگوویچ در پرسپولیس هم می توان گفت . در هنگام تصدی مربیگری او پرسپولیس چنان آتش بازی راه می انداخت که انگاری فوتبال یک طرفه شده است . حق همین پگاه را به 8 گل از پیش رو برداشت . ولی مگر بازنشسته ها ساکت ماندند ؟ چرتکه انداختند که با اوضاعی که بگوویچ تدارک دیده نام ما مدام العمر محو خواهد شد . لذا شروع به دسیسه کردند تا بازیکنان پرسپولیس کم فروشی کنند و بعضی هایشان توپ را از دو متری دروتزه خالی بیرون بزنند .

تاریخ آن روزها را از یاد نمی برد . همچنان که بازیکنان زد و بند چی را از یاد نخواهد برد . روزه هایی رقص بگوویچ با شال قرمز جای خود را به بهت و  حیرت داد و خط دفاعی پرسپولیس طی جلسات شبانه تبدیل به پنیر سوئسی شد .

آنهایی که پرسپولیس بگوویچ را دچار چنین سرنوشتی کردند ناشناس نخواهند ماند .

عملکردشان در روز آزادی مطبوعات نوشته می شود . و آنگاه چهره وینگو بگوویچ صیقل خواهد خورد که چگونه ده ها بار از یک سوراخ خاص گزیده شده اما میدان را خالی نکرده است .

مربی مجرب کرووات در الوصل امارات نیز سابقه خوبی به یادگار گذاشت . شاگردانش بعد ها به تیم های بزرگ رفتند و یادش را گرامی داشتند . او هیچ گاه مانع ترقی و پیشرفت شاگردانش نشده . وقتی خبردار شده که شاگردانش برای تیم های ملی انتخاب شده اند به آنها تبریک گفته و حضور پر قدرتشان را در تیم ملی آرزومند بوده است .

چنین تعلیم گری شایستگی مسئولیت های بزرگ را دارد . به امید روزی که فوتبال ما صاحبان خویش را پیدا کند . مردانی از جنس فوتبال . مردانی که خاک زمین را خورده و مراحل ترقی را قدم به قدم پیموده اند . اگر چنین کسانی سکان فوتبال طوفان زده ایران را در دست با کفایت خویش آن وقت با ایجاد تشکیلاتی منظم و منسجم و با تخصیص لازم ترین چیز یعنی بودجه لازم ، زمینه را برای خدمت گزاری امثال بگوویچ فراهم خواهند آورد . مربیانی که با حضور مدیران میر مقتدر و شجاع می توانند فوتبال شایسته ایران را جهانی کنند .